پیام آناهیتا رحمانی از زنان حاضر در خیزش اسفند ۵۷

پیام همبستگی با تظاهرات سه روزه کارزار زنان

با درودهای فراوان و همبستگی با شما برای اقدام مبارزه‌جویانه‌تان در همبستگی با مبارزات چهل ساله زنان ایران علیه حجاب اجباری و علیه رژیم زن‌سیتز جمهوری اسلامی. امید دارم که در این تظاهرات سه روزه، بتوانید صدای فریاد چهل سال مبارزه پیگیرانه و شجاعانه زنان ایران علیه مردسالاری و حجاب اجباری را به گوش جهانیان برسانید.

در ۱۷ اسفند ۵۷ زمانی که در تظاهرات عظیم زنان بر علیه حجاب اجباری شرکت کردم هنوز باور نداشتم که این آغاز یک دوره تاریک برای مردم ایران به‌ویژه زنان خواهد بود و ممکن است چهل سال به‌طول انجامد. زمانی که در این تظاهرات فریاد می‌زدیم «ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم» هنوز نمی‌دانستیم که حکم حجاب اجباری برای مرتجعین تازه به قدرت رسیده حکم بیرقی است که مختصات حکومت اسلامی بر آن نقش بسته است. نمی‌دانستیم بلایی که سر ما نازل شد قرار است بر سر کل جامعه نیز بیاید. هر چند پیگیری مبارزات زنان علیه حجاب اجباری در ۸ مارس ۱۳۵۷ به مدت ۵ روز، رژیم را به عقب نشینی واداشت اما جمهوری اسلامی توانست در فرصت‌‌های بعدی انتقام خود را از آن زنان مبارز و آگاه بگیرد. جمهوری اسلامی که از روز اول سرکوب انقلاب را در دستور کار خود قرار داده‌بود توانست با سبعیت تمام و با اعمال جنایت، با زندان و شکنجه، با قتل عام و اشاعه جهل و خرافات، چهل سال بر مردم ایران حکومت کند و ستم استثمار و فقر و فلاکت و فحشاء واعتیاد را وسیعا گسترش دهد. اما این حکومت هرگز نتوانست مقاومت و مبارزه مردم به‌ویژه مبارزات زنان را خاموش کند بلکه دامنه این مقاومت به مرور زمان هرچه وسیع‌تر و عمیق‌تر گردید.

متاسفانه آن دوره اهمیت و نقش مبارزه علیه حجاب اجباری در ۸ مارس ۵۷ از سوی جنبش کمونیستی درک نشد و این امر پیامدهای مخربی در روند تحولات بعدی جامعه ایران به بار آورد. کمونیست‌ها اهمیت حیاتی آن مبارزه را درنیافتند، فعالانه به حمایت از آن برنخاستند و نتوانستند آن را با افق و دورنمای انقلاب کمونیستی پیوند زنند. جنبش کمونیستی آن زمان نتوانست بر پایه این حقیقت فکر و عمل کند که «اگر رهایی زنان بدون کمونیسم قابل تصور نباشد؛ کمونیسم نیز بدون رهایی زنان قابل تصور نیست!» حقیقتی که در پی انقلاب اکتبر روسیه، توسط آنیسا آرماند از رهبران برجسته‌ی رهایی زنان کشف شد.

اکنون نیز در شرایط حساسی به‌سر می‌بریم. رشد مبارزات روزافزون اقشار و طبقات مختلف علیه جمهوری اسلامی به‌ویژه شورش و طغیان زنان جمهوری اسلامی را در تنگنا و پرسشِ بود و نبود قرار داده‌است. این وضعیت تمامی نیروهای طرفدار نظم کهنه از درون و بیرون رژیم را به تکاپو واداشته تا به هر طریقی ستون‌های دولت ارتجاعی را حفظ کنند. بسیاری از اپوزیسیون‌های بورژوائی در حال تدارک‌اند که چگونه مبارزات مردم من‌جمله زنان علیه حجاب اجباری را تحت کنترل و مهار خویش درآورند و برای مقاصد سیاسی خویش به کار گیرند. در چنین شرایطی که همه نیروهای سیاسی فعال در جامعه تلاش می‌کنند افق و دورنمای خود را در مقابل زنان قرار دهند، بیش از هر زمانی لازم است تلاش شود که مبارزات زنان با افق و آلترناتیو کمونیستی پیوند خورد تا مانع از آن شود که آلترناتیوهای بورژوایی از انرژی زنان بهره‌برداری کنند. تاریخ بارها ثابت کرده است که اگر نیروهای کمونیستی در راس جنبش‌های اجتماعی قرار نگیرند، بدون شک دیر یا زود نیروهای بورژوازی رهبری آن را در کف خواهند گرفت. از این رو تلاش عمیق و گسترده‌ای از زنان کمونیست طلبیده می‌شود تا فعالانه پیشرفته‌ترین تئوری‌های کمونیستی را با مبارزات جاری پیوند زنند؛ مسیری کیفیتاً متفاوت ترسیم کنند تا مقدمات برای برقراری جامعه سوسیالیستی نوین فراهم شود. جامعه‌ای که بر تارکش نوشته باشد: «تا زمانی که یک زن در جهان تحت ستم باشد، هیچ‌کس به‌واقع آزاد نیست.»

آناهیتا رحمانی

۲۵ فوریه ۲۰۱۹